Imke’s five no-needs
In 2025 heb ik 73 boeken gelezen. Zoals je kan raden houd ik erg van lezen. Van intense sciencefiction tot hartbrekende memoirs, elk boek heeft weer iets nieuws om te geven. Deze aanraders en afraders zijn trouwens totaal subjectief! Het kan zijn dat mijn afraders jouw favoriete boeken zijn, en dat mijn aanraders je niet aanspreken. Ik lees zelf veel verschillende genres en lees in verschillende vormen (audioboeken, fysieke boeken, e-reader), dus het kan zijn dat ik bepaalde nuances soms mis door niet de krochten van elk onderwerp en genre te kennen. Nieuwsgierig naar mijn aanraders? Lees ze hier!
Meedoen aan de Boekenbabbelaars helpt me ook om meer diverse boeken te lezen. Dit is de enige echte boekenclub voor jongeren van Huis73. Ook meedoen? Klik dan hier en meld je gratis aan!
De vijf no-needs
How To Kill Your Family van Bella Mackie (2021, thriller). Yikes! Dit was een enorme afknapper voor mij. Gelukkig waren veel mensen van de Boekenbabbelaars het met me eens, dit boek lazen we samen in de boekenclub. De hoofdpersoon is echt een vreselijk mens, niet alleen omdat ze van moord houdt maar ook omdat ze gewoon een vreselijk mens is. Dat is op zich geen probleem, dat gebeurt soms, maar er moet wel iets van herkenning of vorm van plezier in het lezen zitten. Ik voelde geen herkenning in het neppe feministische gebrabbel en pretentieus gezeik van Grace. Ik denk dat dit een soort satire hoort te zijn tegenover de maatschappij, want natuurlijk is het een satire op de maatschappij (zucht). Het is gewoon niet grappig genoeg om daar nog wat uit te halen.
Waar The Family Upstairs een van mijn favoriete boeken van dit jaar was, was het tweede deel The Family Remains van Lisa Jewell (2022, thriller) een van de slechtste. Er was naar mijn mening geen reden om een tweede boek te maken, en al helemaal geen reden om er zoveel belachelijke karakters bij te halen die nergens op sloegen. Het boek was saai, voegde niet veel toe en Lisa Jewell bleek zelf ook niet zo te houden van het maken van sequels. Misschien maar niet doen dan. Daarnaast vond ik The Housemaid van Freida McFadden (2022, thriller) ook een verschrikking. Na een paar pagina’s was de ‘twist’ al duidelijk, er zaten te veel plotholes in (je weet dat je gewoon ontslag mag nemen, he? En zeg alsjeblieft niet dat het geld te goed is en je geen betere baan kon vinden omdat je crimineel bent) en het was gewoon saai. Het slechtste wat een thriller kan doen is saai zijn. Ik kan niet geloven dat dit boek zo’n bestseller is geworden.
Yellowface van R. F. Kuang (2023, contemporary) – oei, weer een boek die we bij de Boekenbabbelaars lazen. Dit boek gaat over hoe een blanke en gefaalde schrijfster June Hayward jaloers is op haar Aziatische ‘vriendin’ en succesvolle schrijfster Athena Liu. Athena overlijdt (geen zorgen, dit gebeurt in de eerste paar bladzijden dus het is geen spoiler) terwijl June erbij is en ze steelt het boek waar Athena mee bezig is. Het boek gaat over Azië, dus June besluit haar naam te veranderen naar Juniper Song waardoor haar naam meer Aziatisch klinkt. In dit boek zijn er denk ik twee dingen niet goed gedaan: 1. De hoofdpersoon is onuitstaanbaar en niet relatable op welke manier dan ook. Wat ik haar vooral aan kan raden is therapie en het aanzetten van vliegtuigmodus op haar mobiel. Ze krijgt geen karakterontwikkeling door dit hele boek, en dat is enorm frustrerend als het boek vanuit de eerste persoon wordt geschreven. Je leest eigenlijk gewoon hoe een narcistische vrouw de hele dag in haar eigen bubbel zit. 2. Kuang geeft niet genoeg credit naar de lezer in mijn mening. We snappen het, er zit op bijna elke bladzijde wel een overduidelijke knipoog naar het feit dat June racistisch is terwijl zij vindt dat ze het niet zo is. Iets wat me enorm dwars zit is dat Kuang aan het eind van het boek zegt dat dit boek gaat over de ‘loneliness epidemic’ (eenzaamheid als epidemie). Sorry, maar… Huh? Het boek heet letterlijk Yellowface. Zij en bijna iedereen om haar heen is ongelofelijk racistisch. Waarom zou me dat bij June moeten boeien? Ze is een vreselijk persoon, ze heeft inderdaad niet veel mensen om haar heen die haar uit haar bubbel kunnen halen, maar ze is het zelf ook niet echt aan het proberen.
You and Me on Vacation van Emily Henry (2021, romance) is het slechtste romance boek dat ik het afgelopen jaar heb gelezen. De grootste afknapper is dat het een sloom boek is, en ik weet dat Emily Henry beter kan. Beach Read en Book Lovers zijn echt geweldige romances. Dit boek gaat over Poppy en Alex die elkaar door verschillende vakanties heen leuk en ook minder leuk vinden, maar ook weer niet want ze kennen elkaar al langer dan dat. Het duurt enorm lang voordat er leuke dingen gebeuren en je interesse krijgt in hun verhaal. Er is veel aanvulmateriaal dat totaal niet boeit, wat maakt mij het uit hoe de ouders van Alex hun kinderen noemen. In bepaalde genres zoals fantasy, sci-fi, horror en non-fictie vind ik dat minder erg, maar bij romance is een sneller proces soms nodig. Ik vond de karakters ook niet goed bij elkaar passen, wat natuurlijk totaal niet handig is in dit genre. Het is enorm irritant als alle problemen in een boek opgelost kunnen worden door communicatie tussen de personages.
Adem van Saskia Noort (2025, thriller???) zou een thriller moeten zijn. Het hele boek lang zat ik (soms zelfs hardop) te denken: waar dan?! Het is een enorm saai boek. Een soort ellelange pretentieuze klacht van een 50-jarige vrouw die aan haar dochter blijft klampen, een relatie heeft waar ik oprecht geen inkijkje in hoefde, en zich niet meer helemaal goed voelt in haar lichaam. En ja oké, daar kan je een boek over schrijven. Het was in ieder geval niks voor mij en het is allesbehalve een thriller. Lekker laten liggen zou ik zeggen.
