Review Mickey(1)7
Deze review bevat lichte spoilers van zowel het boek Mickey7 als de film Mickey17.
Op 30 maart ging ik naar de Verkadefabriek om de film te bekijken. Ik keek er enorm naar uit omdat ik het boek net had gelezen.
In 2022 werd het sci-fi boek Mickey7 van de Amerikaanse schrijver Edward Ashton gepubliceerd. Een paar jaar later, in 2025, werd de film adaptatie Mickey17 uitgebracht. De film werd geregisseerd door de Zuid-Koreaanse Bong Joon Ho, o.a. van Snowpiercer (2013) en Parasite (2019), en zit propvol met “A-listers” zoals Robert Pattinson, Mark Ruffalo, Steven Yeun en Naomi Ackie.
Oké, dat zijn de feiten. Maar waarom was ik zelf zo geïnteresseerd in dit boek en deze film? De laatste tijd lees ik veel sci-fi, vooral na het lezen van The Martian en Project Hail Mary van de schrijver Andy Weir. De manier waarop goede schrijvers van sci-fi niet alleen je fantasie maar ook je humor aan kunnen zetten is waarom ik zijn (en soortgelijke) boeken zo graag lees. Mickey7 lag in het sci-fi/fantasy gedeelte van een van mijn favoriete boekwinkels en ik had de afspraak dat ik in ieder geval één boek zou mogen kopen op die dag. Op de achterkant stond een interessante quote van een reviewer: “Andy Weir, watch out!” Hoe kan ik dit boek nou laten liggen?
Voor de film was mijn interesse makkelijker te beschrijven: ik was enorm fan van Bong Joon Ho’s film Parasite uit 2019 en was benieuwd wat de regisseur zou doen met dit verhaal.
Mickey(1)7 gaat over Mickey Barnes, een man die als “Expendable” op een ruimteschip is gekomen om te ontsnappen van een woekeraar. Het concept van een Expendable is recht voor z’n raap: je wordt gekloond als je doodgaat. Je bent dus letterlijk vervangbaar door jezelf. Mickey is in zowel het boek als in de film al meerdere keren overleden, omdat hij de zevende/zeventiende iteratie is van zichzelf. Het ruimteschip vaart en daalt neer op een ijsplaneet genaamd Niflheim om te koloniseren en leefbaar te maken voor mensen.
Mickey gaat aan het begin van het verhaal dood omdat hij is gevallen in een gat en wordt aangevallen door Niflheims originele bewoners: een soort wormachtige dieren genaamd “creepers”. Er wordt vanuit gegaan dat de creepers gevaarlijk zijn en Mickey zullen vermoorden, maar ze redden hem juist van de dood. Half bevroren en compleet uitgeput komt Mickey terug in zijn kamer waar hij neerploft op zijn bed, maar hij voelt iets raars dat zich al onder de dekens heeft genesteld… een vers geprinte Mickey8/18.
Multiples, meerdere klonen van één persoon, zijn streng verboden. De twee Mickeys moeten dus tot een oplossing zien te komen.
Ennn… dat is ongeveer waar de vergelijkingen tussen het boek en de film stopten. Al vanaf het begin verbaasde het me hoe de film bepaalde sciencefiction aspecten en plotpunten van het boek veel subtieler heeft gemaakt.
In het boek bestaat de aarde al duizenden jaren niet meer en woont Mickey op een planeet genaamd Midgard. In de film woont Mickey gewoon op aarde in het jaar 2054. In het boek ontsnapt Mickey naar Niflheim omdat hij gokverslaafd was en de woekeraar niet terug kon betalen. In de film ontsnappen Mickey en zijn beste vriend Timo omdat ze een gefaald macaron restaurant hadden (wat?) en ze de woekeraar niet terug konden betalen. Of kijk naar de titel: in het boek is Mickey de zevende kloon, in de film is hij de zeventiende.
Zo had je allemaal keuzes die ik nogal apart vond. Een van de raarste keuzes vond ik hoe Bong Joon Ho het karakter van Marshall neerzette.
In het boek is Marshall een slimme kapitein (zonder vrouw) die is gekozen om het ruimteschip Drakkar naar Niflheim te leiden en op Niflheim de baas te zijn. Hij is een prima kapitein, maar hij is ook meedogenloos. Vooral naar Mickey toe is hij streng en oneerlijk, omdat hij natalist is. Natalisme is in het boek een streng geloof waarin iemand vindt dat één ziel bij één lichaam hoort. Marshall ziet Mickey na zijn eerste dood dus niet meer als mens, maar als een soort omhulsel dat wordt bestuurd door een zielloos systeem.
In de film is Marshall (gespeeld door Mark Ruffalo) een door macht, seks en eten geobsedeerde Trumpiaanse man die een verschrikkelijke vrouw heeft en bar weinig intelligentie toont. Hij is een gefaalde politicus en is de vaart naar Niflheim gestart om populariteit te krijgen. Aan boord heeft hij een eigen talkshow, al het eten in de wereld en een soort cult van mensen die hem geweldig vinden. Hij en zijn vrouw krijgen een Disneyfied slechterik sfeer over hun heen gegooid, waardoor je van mijlenver al ziet hoe het verhaal af zal lopen.
Na een aantal minuten raakte ik zo in de war van de keuzes die de filmmakers hadden gemaakt, dat ik besloot om Mickey7 en Mickey17 als twee compleet verschillende verhalen te zien en ze los een review te geven.
Mickey17
Na het boek waren mijn verwachtingen van de film best hoog. Nu konden ze alle platte plotpunten van het boek wat uitvergroten en intenser maken. First and foremost: ik was heel erg onder de indruk van het acteerwerk in deze film. Van de kleine rol van Britse comedian Tim Key naar Robert Pattinson die Mickey Barnes speelde, iedereen was echt verschrikkelijk goed. De manier waarop de twee Mickeys samen werden gefilmd was ook gaaf, je vraagt je steeds af hoe ze het voor elkaar kregen. Er zaten ook mooie parallellen in de film, vooral tussen Mickey en zijn partner Nasha. De film had af en toe wel wat gekke schoonheidsfoutjes; zo zag de bevroren adem van Mickey er uit alsof het achteraf heel duidelijk met CGI was toegevoegd, kon je heel goed zien wanneer iets overdubbed werd, en zag je af en toe nog een overblijfsel van een green screen in iemands haar.
De film leunt heftig op Robert Pattinson’s voice over van Mickey. Op zich is dat logisch, omdat het boek ook leunt op de ik-persoon, maar af en toe is het ook een beetje afgezaagd. Als je op het scherm ziet dat iemand doodgaat hoef je niet nogmaals in een voice over te horen dat diegene doodgaat. De emoties en gedachten van Mickey werden dus constant heel duidelijk uitgelegd, maar het stopte niet bij hem. Ook Marshall, Mark Ruffalo met spierwitte neptanden, had constant lijnen in zijn script die het “show, don’t tell” principe op alle vlakken ontweek.
Een keuze die ik wel heel gaaf vond was hoe Mickey18 werd neergezet. In het boek is hij een luie wammes die zeurt om eten, en in de film is hij een complete psycho die Mickey17 en bijna alle mensen op het schip van kant wil maken. Hij heeft heel veel woede en laat dat ook zien. Maar… waarom? De film zegt af en toe dat de vorige Mickey’s ook anders waren, en laten de luiheid van de wetenschappers zien wanneer ze zijn persoonlijkheid in een nieuwe Mickey uploaden, maar er wordt verder niet veel mee gedaan.
De film had inderdaad wel meer plotpunten die veel intenser werden gemaakt, maar ze werden ook een stuk saaier. Het voelde dus echt als een semi-vermakelijke scifi film voor 16+ met af en toe een leuke grap, maar vooral een verwarrend verhaal met veel te veel onopgeloste plots en eentonige personages.
Rating: 2.75/5
Mickey7
Dit boek heb ik binnen een paar uur uitgelezen, een echte ‘pageturner’ met een fijne schrijfstijl en goede snelheid. Ik ben niet altijd fan van de ik-persoon in sci-fi of fantasy (ook al doet Andy Weir het ook), maar het voelde als een prima perspectief om te nemen. Mickey heeft het veel over het ‘schip van Theseus’ en hij vraagt zich af of de Mickey die hij nu is wel de Mickey is die hij altijd is geweest. Hij is best wel een vervelend persoon door het feit dat hij de schuld snel op anderen schuift en alleen maar op het ruimteschip is om zijn eigen hachje te redden, maar dat maakt hem niet minder menselijk en grappig. Het idee, de setting en de beschrijvingen zijn goed, en de problemen die Mickey heeft met de mensen om hem heen zijn leuk om te lezen. Ik zou dit boek alleen niet al te snel aanraden, omdat het eigenlijk niet meer is dan dat. De ideeën zijn goed, maar daar houdt het ook bij op. Mickey8, de multiple en het grote probleem dat dit boek naar voren schuift, is uiteindelijk maar een lui ding dat alleen maar in bed ligt. Een iets te makkelijke oplossing om Mickey7 gewoon rond te laten lopen, waardoor ik me heel erg ging frustreren aan het boek en de keuzes die de schrijver maakt. De plotpunten hebben niet echt grote pieken en dalen, het voelt best plat. Dingen gebeuren, ze worden opgelost, 300 pagina’s verder en je hebt een boek.
Ik denk dat het boek profijt had kunnen hebben van 300 extra pagina’s. Een echte deepdive in de wereld en de personages, en uitpluizen in plaats van alleen maar horen wat Mickey7 ons vertelt. Maak de problemen groter, maak het urgenter. Aan het eind van het boek had ik nog zoveel vragen, zoveel momenten die weggelaten hadden kunnen worden. Het is een super interessant en creatief concept, ik had alleen meer verwacht.
Rating: 3.25/5
