Leeuwarden

Weggeduwd, te gevoelig, te druk, te oud voor mijn leeftijd, te wijs, te jong om te mogen spreken,
teveel, een dromer, te soft,
te, altijd te maar nooit genoeg.

Als een soort schaap met vleugels voor mijn gevoel,
niet om mezelf boven iemand te plaatsen,
maar om alles te kunnen blijven overzien, mijzelf te mogen vinden door te zijn,
zonder mijn ‘zelf’ er onderdoor te laten gaan.

Mijn vaderfiguur, de vaste rots, pilaar, de ‘gewoon’ daar.
Niet met veel woorden, maar in zijn zijn…

Hij was naar mij toe altijd zachter, een andere rol,
bitterzoet voor degenen die meer hebben moeten opvangen
maar ook bitterzoet voor mij.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in de zon, met een bak koffie,
zie ik duiven, ze zweven in groepjes rond de daken.
Er lopen giebelende vrouwen voorbij, een wolk van blauw.
Op de gebouwen zie ik de glinstering van hun glitterballonnen die vrolijk in hun pas dansen.
Ze weerkaatsen zonlicht op de oude ornamenten en in woonkamers van nietsvermoedende mensen die op deze zondag op de bank opladen voor een zo’n vanzelfsprekende nieuwe week.

Bij zijn geboorte was er geen babyshower, geen gender reveal,
Er was weinig liefde, veel overleven, onwil en een dwingend gelovige oma die zijn ‘moeder’ dwong tot zijn bestaan.
Een grote bezem waarmee zijn moeder zijn biologische vader zijn leven lang onder een bloederig, stinkend tapijt, vergankelijk van vreugde schoof.
Iedereen vol haat onderuit schoffelend waarna slaand, wie ernaar durfde te vragen.

Voor dat mijn opa nooit een vader, opa of liefdevol voorbeeld heeft gehad,
is het ontroerend hoe hij die rol altijd is blijven vinden, op zijn manier, vol emoties die nooit helemaal tot uiting konden komen.

Met zijn wortels onder hem vandaan getrokken, bleef hij vechten om zelf dan wortels te zijn voor iedereen.
Zo goed zo kwaad als hij dat
niet kon.

Het hele leven bestaat uit patronen,
wij zijn degenen bereid om ze te doorbreken.
Daarvoor zullen we generaties lang afwisselend moeten blijven vechten en ook vooral verzachten, tegen het verleden van onze ouders, voorouders, generaties vol trauma en daarbij onszelf.

Mijn opa en ik konden praten zonder woorden, maar energie voelbaar,
helblauwe ogen waardoor je zo in het hart kijkt, als net gepoetst plexiglas.

Hij zit overal in.
In mijn vechtlust, in mijn liefde, in mijn openheid en kort koppigheid.

Daarbij gaf hij mij en ons allemaal het grootste cadeau,
waar ik al niet meer op durfde hopen.
Een plekje,
zonder mijzelf te veranderen word ik gezien en omarmd,
geaccepteerd en zelfs gerespecteerd, voor wie ik ben.

Niet;
te veel, te gevoelig, te zweverig, te vaag, te druk, te open.
Te ver weg.

Horen dat ze trots op mij zijn…
Dat durven zeggen, een knuffel vanuit het hart.

Familie

behalve op mijzelf zal ik nooit helemaal durven leunen, denk ik.

Maar zoals ik zei; langzaamaan doorbreken we allemaal dingen die we nooit helemaal alleen hadden gekund.