Nieuwjaarsstuk
Kerstbomen liggen weerloos aan de zijkant van straten af te sterven,
al schaatsend banen mensen zich een weg, over een weg,
die weg is.
Leeuwarden fluistert en kraakt in ogenschijnlijk bewegingsloze bewegingen,
de vuurpijlen en zichzelf overschreeuwende brandbommen zijn gedempt onder een laag zacht.
De sneeuw.
Ze dwingt de wereld om te verzachten, te verlangzamen, te verstillen.
We zijn ver van stil.
Het geraas is gedempt onder sneeuw,
het oppervlak oppert zich opperhoofd
ze doet een suggestie:
even niet razen.
Elk begin van de nieuwe dag de afgelopen dagen
verdwijnen de wegen, heel even.
Sneeuw,
ze suggereert om niet te verharden,
in dit ‘nieuwe’ jaar nu al vol met wat van jezelf moet.
Jij moet bereiken
zij reikt.
Sneeuw levert een suggestie.
Mens!
Zie je dan niet,
7 dagen in dat nieuwe jaar,
nu al weer veel te onder
druk met kijken.
De wegen blijven verdwijnen,
een nieuw ‘kan vas(t)’, schilder(j)ij?
De wegen zijn weg,
wegwijsborden bedekt,
nu al 4 dagen lang,
-probeert ze je te laten zien
dat je je eigen mag maken.
Je eigen wereld kan vormen én kleuren.
Want je kan ‘t!
Laat het nou eens toe,
wandel met je ogen en spreek met je hart.
Dans met onbekenden en kom uit je programering die je ritme noemt
en wees verward.
Klaag,
interger, theatraal met uitgebreid creatief vocabulair, vol sarcasme en verontwaardiging.
Huil,
met veel kabaal, tranen en snot.
Lach,
zoveel je kan, wanneer je het maar voelt, met optionele knor en een traan, tranfer.
Bid,
tot een god die je niet alles in handen moet leggen maar mag vragen en mag schreeuwen,
terwijl je haar naam nieteens weet.
Ik weet de naam van mijn buurvrouw ook niet,
entoch vind ik haar een leuk mens,
Jij kent de naam van de treinmachinist niet,
maartoch stap je in,
Ik hoef de naam van de vrouw op straat niet te weten om haar lach aan te steken met die van mij.
De meid van Bagels die onthoud dat mijn koffie met havermelk is zodat ik niet hoef te kotsen als iemand anders goedbedoeld melk besteld, ze is een reddende engel, we hebben wederzijds geen idee hoe we heten, maar we zijn lief voor mekaar, we passen op mekaar.
Niet alles hoeft benoemd te worden of een waarde oordeel,
een goed gevoel mag je gewoon ‘hebben’.
Alle zware gevoelens, spreek en dans ze uit je lijf daarna smijt je ze tegen een muur.
Geluk is in het kleine.
Energie is in motie, laat ze vloeien.
Maak het leven mooi, kleur jezelf in, zie de vogels, praat tegen bomen bloemen
en dans met de wind.
Want mens.
LAAT JOUW ‘MENS ZIJN’ NOU EENS GEBEUREN.
NU, geen pas
-in het nieuwe jaar.
